Voetstuk

Vandaag een persoonlijk logje. Een heel persoonlijk logje. Uit heel veel reacties en telefoon gesprekken met vriendinnen merk ik dat ik soms op een voetstuk word geplaatst. Dit vind ik echt vreselijk, hoe lief ook bedoeld. Mensen zeggen: "ondanks dat je zo ziek bent doe je nog zoveel". Ja soms wel,maar veel minder dat ik zou willen.

Toen ik 8 jaar geleden in de WAO terecht kwam en niet meer kon werken was dat een diep zwart gat waarin ik keek. Ik had van huis uit altijd mee gekregen dat je wat betekende in deze maatschappij als je geld verdiende en dat ging niet meer. Een diep zwart dal was het. Tot ik het vrijwilligerswerk in rolde en de gehandicapten wereld letterlijk in rolde. Dat trok mijn interesse en daar wilde ik meer mee.

Zoals het altijd was gegaan in mijn leven zat ik ook nu weer binnen no time tot over mijn oren in het werk. Ik heb een Patienten vereniging opgezet, deed hele dagen aan lotgenoten contact, was lid van de clientenraad UWV, lid van de clientenraad Voorzieningen Gehandicapten, Voorzitter van het gehandicapten platform Hoek van Holland en deed alle dingen die daar weer uit voort kwamen. Soms zat ik in Utrecht, Amstterdam of weet ik veel waar. Rotterdam was vooral een plek waar ik vaak vertoefde. De raad van het UWV moest ik opgeven, dat werd te zwaar. Het scholen projecht van MEE moest ik opgeven wat ik met veel plezier deed. Kinderen op de basis school vertellen over je handicap en wat dat doet met je leven. Dat is een deel geweest wat me erg heeft geholpen met het deels accepteren van mijn ziekte. Ik zeg deels, omdat ik het wel een plekje heb gegeven,maar het moeilijk kan accepteren.

Binnen mijn eigen woonplaats ben ik erg actief en lees beleids stukken net zo makkelijk als een goed boek. Nu reizen inmiddels voor mij onmogelijk is geworden doe ik steeds meer vanachter mijn computer. Samen met mijn platform hebben we een groep opgericht waarin alle partijen zitten die participeren binnen welzijn,wonen, zorg en veiligheid. Ook daaruit komen weer de nodige werkgroepen voor. Das niet erg want een hoop gebeurt bij mij thuis en eens de zoveel weken vergaderen we met de hele groep. Kan ik niet meedoen, vergaderen we digitaal, en als het wel gaat ben ik er gewoon bij, das maar een klein stukje rijden.
Met betrekking tot het clientenpanel Voorzieningen Gehandicapten ligt het wat moeilijker dus waarschijnlijk komt daar binnenkort een eind aan. Wat jammer is voor beide partijen. Verder schrijf ik columns voor het MEE blad, stukken voor Intermobiel en voor nog wat andere zaken. Zolang het maar vanachter mijn computer kan. Dan heb ik het niet over mijn mijn werkzaamheden voor Hulphond Nederland.
Toch is dit voor mij werkelijk niets. Ik kan het doen op mijn tempo in mijn tijd wanneer ik wil.

Toch merk ik dat het "gewone" werk voor mij een pijnpunt blijft. In de keuken ben ik thuis, voel ik me goed. Maar dat kan niet meer,jammergenoeg. Daardoor had ik van de week een chat afgesloten met een vriendin die er geen moer van begreep. Diaan en Ilse hebben geen woorden nodig die weten dan dat ik even de dingen voor mezelf op een rijtje moet zetten en even met rust gelaten wil worden. Deze vriendin wist dat echter niet, en heb ik daarmee onbedoeld gekwetst. Ik sprak haar niet aan omdat ik even niets wilde en zei mij niet omdat ze dacht dat ik boos was. Niet dus, ik moest weer eens even bij mezelf ten rade maar nam als vanzelfsprekend aan dat zij dat wel zou weten, wat dus niet zo was. Nou goed, dat misverstand is inmiddels uit de weg geruimd. Maar wat wel ter sprake kwam was dat ik een stukje van het voetstuk was gevallen, of in ieder geval minder hoog was geworden ;-).

Lieve mensen, plaats mij niet op een voetstuk. Ik doe de dingen die ik doe omdat ik ze graag doe. Waarom al die bewondering voor mij? Voor mij is het vanzelf sprekend. Als ik de hele dag nutteloos naar de lege bakken van de bloemen zou moeten staren zou ik stapel gek worden. Ik ben ook maar een mens met mijn zwakheden. Ook ik kan mensen kwetsen, gemeen zijn, en dingen doen ie niet mogen omdat ik schijt heb aan wat een dokter zegt.

Het mensen helpen zit me in mijn bloed, dat was mijn vak. Dus als er mensen bellen met klachten die op de mijne lijken, dan probeer ik deze mensen te helpen. Ik ben dan direct en confronterend aan de telefoon om snel te komen waar ik moet komen.Wel meld ik dat netjes altijd voor we het gesprek aangaan en kunnen mensen er ook voor kiezen af te haken. In mijn columns porbeer ik dingen bespreekbaar te maken,maar vergeet niet, ik ben ook maar een mens……………..

Als ik zou toegeven aan mijn gevoel zou ik ook soms het liefst onder mijn dekbed kruipen en er voorlopig niet onder vandaan komen,maar dat doe ik niet. Ik MOET van mezelf enige regelmaat hebben in mijn leven. Niet alleen omdat dat belangrijk is met mijn medicatie maar ook om een normaal dag en nacht ritme te houden. Soms wil ik mensen helpen die nog niet zover zijn, dan heb ik de neiging om toch door te gaan. Helemaal als de ander niet aangeeft dat ik moet kappen.

Maar waarom zetten de mensen mij op een voetstuk gaat er dan bij rinkelen?? Is dat omdat ze de dingen die ik doe, ook willen doen?? Is dat jaloezie? Want jaloers hoef je niet te zijn om mij. Wat maakt het dat ik de dingen heel vanzelfsprekend vind en anderen niet???

Lieve lezers, dit is een kijkje in mijn hart, ik ben ook maar een mens. Wat jullie lezen op het log is nog niet de helft van wat er allemaal gebeurt. Zet mij niet op een voetstuk, en als je dat wel doet, hou hem dan laag, dan val ik niet zo hard want mijn lijf vind dat niet zo leuk ;-))

Astrid

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Rompslomp

Ik ben gek op reacties, verras mij maar ;-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s