Avondje Spoedeisende Hulp

De zeiler neemt de wind zoals hij komt en toch bereikt hij zijn doel.

De SEH, de Spoed Eisende Hulp is waar ik gisteren avond mijn avond heb doorgebracht. In de loop van de middag begon ik te hoesten en werd ik wat benauwd. Ik besteedde er niet zoveel aandacht aan want het gebeurd wel vaker. Echter tegen 17.30 werd het wel heel erg en aangezien ik een achtergrond heb van longembolies wilde ik ook geen risico nemen.
Ik heb de huisartsenpost gebeld, en ook zij namen geen risico en kwamen gelijk. Na wat kleine testjes werd er inderdaad gedacht aan longemobolie dus de ambulnace werd gebeld en ik moest richting ziekenhuis. Gelukkig was Marry nog in het dorp en die kwam even snel tassen inpakken want we wisten niet of ik moest blijven.
Toen de ambulance broeders binnen stapten kwam Mellis strak tegen mijn bed aan staat en mochten de mannen er niet bij. Marry heeft hem met zijn riem om weg moeten lokken en helaas heeft hij op de gang zitten piepen. Vreselijk wat een drama zeg. Wat merk je dan toch wat voor band je hebt met je hond. Ik kon wel janken.
De ambulancebroeders moesten een infuus naaldje prikken en das altijd een ramp. Volgens hem zat er een mooi vat aan de zijkant van mijn pols dus hij prike een infuus naaldje. Volgens hem in 1x goed maar volgens mij zat ie verkeerd. In het ziekenhuis aangekomen zat hij inderdaad verkeerd en er moest opnieuw geprikt worden.
Ze hebben gelijk alle benodigde waardes geprikt voor embolies en een foto van de longen gemaakt. Ik lag te wachten en te wachten op de uitslagen. Wat duurt wachten dan lang zeg. Ik voelde me ook niet goed genoeg om te gaan liggen lezen dus maar wat voor me uitgestaard. Tegen 23.00 kwam ook Thom het ziekenhuis binnen wandelen en kwamen ze net met de uitslagen. de trombose waardes waren goed. Ik zei dus gelijk : "mooi dan kan ik dus naar huis". Ik kon inderdaad naar huis. De zuurstof waarde in mijn bloed was echter wel veel te hoog. Door mijn oppervlakkige ademhalen was ik eigenlijk de hele tijd aan het hyperventileren zonder dat ik daar zelf erg in had.
De benauwdheid en de pijn werden veroorzaakt door een paar verschoven wervels in nek, rug en ribben. Nou dat kan ik vandaag inderdaad goed merken want het lijkt wel of er een vrachtwagen over me heen is gereden. Lang leve mijn grote vriend morfine zullen we maar denken.
Al met al was het even schrikken, maar rond 00.30 waren we weer thuis en ben ik aardig uitgeput mijn bedje in gerold. Door de pijnstilling heb ik wel aardig geslapen gelukkig. Zoals afgesproken komt straks mijn "sussie" deze kant op en gaan we er alsnog een gezellig weekend van maken. Thom gaat straks naar Koba en Joop om daar te helpen bij de tuin opknappen, en wij meiden gaan aan de wijn ;-).

Een bewogen vrijdagavond en nu lekker rustig aan. Allemaal een fijn weekend.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Rompslomp

Ik ben gek op reacties, verras mij maar ;-)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s