Maandelijks archief: september 2009

Afscheid, het Persbericht

Dit bericht staat vandaag in de Hoekse Krant over mijn afscheid. Leuk toch?Photobucket

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

Afscheid Gehandicapten Platform

Op 10 september heb ik na 10 jaar Voorzitter van het Gehandicapten Platform te zijn geweest, afscheid genomen van mijn collega’s en van mijn werkzaamheden.
Het was een moeilijke beslissing die ik moest nemen. Mijn werk voor Bulters + Mekke is te druk om me nog met het andere vrijwilligerswerk bezig te houden. Daarbij wil ik ook nog graag wat tijd overhouden voor mezelf en Thom en Mellis.
Photobucket

Binnen het gehandicapten werk heb ik me al die jaren bezig gehouden met vervoer, aangepast bouwen, toegankelijkheid, en de WMO. Een aantal belangrijke speer punten zijn behaald. Het lokale vervoer is uitgereid, en het strand van Hoek van Holland is het meest toegankelijke strand van Nederland. Het eerste woon/zorg complex in Hoek van Holland is gebouwd en opgeleverd. Dit waren zaken waar ik me onder andere voor sterk heb gemaakt, en heb behaald. Al dit werk is in 2008 beloond met een Koninklijke Onderscheiding. Dit was een complete verassing, en ik was er dan ook flink door overdonderd.
Al die jaren heb ik met en tegen de politieke instanties gewerkt. Ook de Woningbouw Vereniging was een fijne samen werkings partner, vooral de laatste jaren.

Maar ondanks al dit werk heb ik ook de nodige beperkingen, en ben ik vaak erg ziek geweest. Mede door mijn gezondheid heb ik moeten beslissen te stoppen met het werk voor Hoek van Holland. Mijn beperkingen vreten veel energie, en ik ben ook regelmatig in het ziekenhuis te vinden. Net als onze meeste cursisten.
Joop, Erika en ik zijn in 2008 begonnen met Bulters + Mekke. Geen van ons drieen had verwacht dat we nu al zover zouden zijn. Met cursisten, met zorgverzekeraars. Het is dus gewoon te veel om er bij te doen. Als ik dingen doe, dan doe ik ze graag goed, en niet half. Het is een moeilijke beslissing geweest om te stoppen. Ik heb er veel over gepraat met mijn man, vrienden en collega’s. Het is mooi geweest, ik sta helemaal achter deze keus. Joop, Erika en ik willen graag verder met Bulters + Mekke, dus we gaan ervoor.
Photobucket

Ik had gedacht er stiekem tussenuit te knijpen en te stoppen met mijn Hoekse werk, maar mijn Hoekse collega’s dachten er anders over.
Gisteren was er dus een afscheid borrel. Ik zag er tegenop, maar ik werd gesteund door Thom, Erika, Joop, Yvonne en Annelies, en natuurlijk door Mellis en Mounth.
De Woningbouw Vereniging wilde mij niet met lege handen laten gaan en hebben maar liefst € 500,- gestort aan Stichting Bulters + Mekke! Helemaal super, en nogmaals mijn dank daarvoor. Verder heb ik nog boekenbonnen en bloemen mogen ontvangen, en van de Deelgemeente een mooie ets van Hoek van Holland.
Met een lach en een traan heb ik afscheid genomen, en ik kijk er met veel plezier op terug.
Ik heb nu alle tijd en rust om verder te gaan met Bulters + Mekke. Ook heb ik tijd over om lekker te lezen, mijn grootste hobby dat ik ook beroepsmatig maar vrijwillig uitvoer, door het schrijven van recensies. Ik heb ook meer tijd voor de honden, en voor de honden die hier soms in de opvang zijn.

Lieve Hoekse collega’s bedankt voor vele jaren fijne samenwerking. Lieve Joop en Erika, ik hou van jullie en hoop nog lang met jullie samen te werken!
Photobucket
Dit verhaal is ook terug te vinden op Stichtng Bulters + Mekke het bedrag van € 500,- is geschonken door Woningbouw Vereniging Hoek van Holland, als dank voor vele jaren fijne samenwerking

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Rompslomp

Afscheid Gehandicapten Platform

Op 10 september heb ik na 10 jaar Voorzitter van het Gehandicapten Platform te zijn geweest, afscheid genomen van mijn collega’s en van mijn werkzaamheden.Het was een moeilijke beslissing die ik moest nemen. Mijn werk voor Bulters + Mekke is te druk om me nog met het andere vrijwilligerswerk bezig te houden. Daarbij wil ik ook nog graag wat tijd overhouden voor mezelf en Thom en Mellis.PhotobucketBinnen het gehandicapten werk heb ik me al die jaren bezig gehouden met vervoer, aangepast bouwen, toegankelijkheid, en de WMO. Een aantal belangrijke speer punten zijn behaald. Het lokale vervoer is uitgereid, en het strand van Hoek van Holland is het meest toegankelijke strand van Nederland. Het eerste woon/zorg complex in Hoek van Holland is gebouwd en opgeleverd. Dit waren zaken waar ik me onder andere voor sterk heb gemaakt, en heb behaald. Al dit werk is in 2008 beloond met een Koninklijke Onderscheiding. Dit was een complete verassing, en ik was er dan ook flink door overdonderd.Al die jaren heb ik met en tegen de politieke instanties gewerkt. Ook de Woningbouw Vereniging was een fijne samen werkings partner, vooral de laatste jaren.Maar ondanks al dit werk heb ik ook de nodige beperkingen, en ben ik vaak erg ziek geweest. Mede door mijn gezondheid heb ik moeten beslissen te stoppen met het werk voor Hoek van Holland. Mijn beperkingen vreten veel energie, en ik ben ook regelmatig in het ziekenhuis te vinden. Net als onze meeste cursisten.Joop, Erika en ik zijn in 2008 begonnen met Bulters + Mekke. Geen van ons drieen had verwacht dat we nu al zover zouden zijn. Met cursisten, met zorgverzekeraars. Het is dus gewoon te veel om er bij te doen. Als ik dingen doe, dan doe ik ze graag goed, en niet half. Het is een moeilijke beslissing geweest om te stoppen. Ik heb er veel over gepraat met mijn man, vrienden en collega’s. Het is mooi geweest, ik sta helemaal achter deze keus. Joop, Erika en ik willen graag verder met Bulters + Mekke, dus we gaan ervoor.PhotobucketIk had gedacht er stiekem tussenuit te knijpen en te stoppen met mijn Hoekse werk, maar mijn Hoekse collega’s dachten er anders over.Gisteren was er dus een afscheid borrel. Ik zag er tegenop, maar ik werd gesteund door Thom, Erika, Joop, Yvonne en Annelies, en natuurlijk door Mellis en Mounth.De Woningbouw Vereniging wilde mij niet met lege handen laten gaan en hebben maar liefst € 500,- gestort aan Stichting Bulters + Mekke! Helemaal super, en nogmaals mijn dank daarvoor. Verder heb ik nog boekenbonnen en bloemen mogen ontvangen, en van de Deelgemeente een mooie ets van Hoek van Holland.Met een lach en een traan heb ik afscheid genomen, en ik kijk er met veel plezier op terug.Ik heb nu alle tijd en rust om verder te gaan met Bulters + Mekke. Ook heb ik tijd over om lekker te lezen, mijn grootste hobby dat ik ook beroepsmatig maar vrijwillig uitvoer, door het schrijven van recensies. Ik heb ook meer tijd voor de honden, en voor de honden die hier soms in de opvang zijn.Lieve Hoekse collega’s bedankt voor vele jaren fijne samenwerking. Lieve Joop en Erika, ik hou van jullie en hoop nog lang met jullie samen te werken!PhotobucketDit verhaal is ook terug te vinden op Stichtng Bulters + Mekke het bedrag van € 500,- is geschonken door Woningbouw Vereniging Hoek van Holland, als dank voor vele jaren fijne samenwerking

12 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

Oorlogskind – Camilla Lackberg

Photobucket

Op de achterflap:

Oorlogskind is het vijfde boek over politieagent Patrik Hedström en Erica Falck. Dit keer draait het verhaal om Erica’s moeder: waarom heeft zij al die jaren een oude nazi-medaille bewaard? Met die vraag blijft Erica worstelen. Uiteindelijk besluit ze de gepensioneerde geschiedenisleraar Erik Frankel te bezoeken, een expert op het gebied van onderscheidingen. Maar Frankel gedraagt zich vreemd en geeft ontwijkende antwoorden.

Mijn recensie:

Wauw, wat een boek, en wat jammer dat hij uit is. Dit waren 476 pagina’s spanning!

Als lezer zal je even moeten wennen aan de soms abrupte overgangen in het verhaal, maar storend is het absoluut niet. Er lopen twee verhaal lijnen door elkaar heen en verschillende personages wisselen elkaar in hoog tempo af.

Erika is het hoofdkarakter in het boek, samen met haar man Patrick. Erika is schrijfster en Patrick werkt bij de politie. Samen hebben ze een kindje, Maja. Patrick is met vaderschap verlof, en Erika werkt aan haar tweede boek. Ze komt op zolder een oude medaille uit de oorlog tegen en een oud bebloed baby rompertje. Daar draait het hele verhaal om. We gaan van het heden terug naar de oorlogsjaren. In eerste instantie vraag je je af waarom dat is, en waar het om draait, maar langzaam krijg je als lezer door dat het allemaal met elkaar in verband staat. Dit is magistraal goed gedaan en langzaam vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Het heden en het verleden vloeien moeiteloos in elkaar over. Het Zweden van nu en Zweden in de oorlogsjaren worden perfect neergezet. De details in het verhaal zijn geweldig. De stukken die zich afspelen in de oorlog zullen de lezer regelmatig kippenvel bezorgen.

Je wilt net als Erika weten waar het nu eigenlijk allemaal om draait. Wat is er met Elsy, de moeder van Erika, aan de hand, en waarom lagen er tussen de spullen van haar overleden moeder een nazi medaille en een bebloed rompertje? Het laat Erika niet los en ze gaat op onderzoek uit. Als lezer laat het je ook niet los, en ga je graag met Erika mee op onderzoek. Wat hebben de personages met elkaar gemeen, wat hebben ze uitgevreten in de oorlog dat nu geheim moet blijven? Je komt er pas achter als het boek bijna uit is. Tot op de laatste bladzijde blijft het spannend.

Fossum en Indriason kunnen wel inpakken, Lackberg staat met stip bovenaan!

Photobucket

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Rompslomp

Oorlogskind – Camilla Lackberg

Photobucket

Op de achterflap:

Oorlogskind is het vijfde boek over politieagent Patrik Hedström en Erica Falck. Dit keer draait het verhaal om Erica’s moeder: waarom heeft zij al die jaren een oude nazi-medaille bewaard? Met die vraag blijft Erica worstelen. Uiteindelijk besluit ze de gepensioneerde geschiedenisleraar Erik Frankel te bezoeken, een expert op het gebied van onderscheidingen. Maar Frankel gedraagt zich vreemd en geeft ontwijkende antwoorden.

Mijn recensie:

Wauw, wat een boek, en wat jammer dat hij uit is. Dit waren 476 pagina’s spanning!

Als lezer zal je even moeten wennen aan de soms abrupte overgangen in het verhaal, maar storend is het absoluut niet. Er lopen twee verhaal lijnen door elkaar heen en verschillende personages wisselen elkaar in hoog tempo af.

Erika is het hoofdkarakter in het boek, samen met haar man Patrick. Erika is schrijfster en Patrick werkt bij de politie. Samen hebben ze een kindje, Maja. Patrick is met vaderschap verlof, en Erika werkt aan haar tweede boek. Ze komt op zolder een oude medaille uit de oorlog tegen en een oud bebloed baby rompertje. Daar draait het hele verhaal om. We gaan van het heden terug naar de oorlogsjaren. In eerste instantie vraag je je af waarom dat is, en waar het om draait, maar langzaam krijg je als lezer door dat het allemaal met elkaar in verband staat. Dit is magistraal goed gedaan en langzaam vallen alle puzzelstukjes op zijn plek. Het heden en het verleden vloeien moeiteloos in elkaar over. Het Zweden van nu en Zweden in de oorlogsjaren worden perfect neergezet. De details in het verhaal zijn geweldig. De stukken die zich afspelen in de oorlog zullen de lezer regelmatig kippenvel bezorgen.

Je wilt net als Erika weten waar het nu eigenlijk allemaal om draait. Wat is er met Elsy, de moeder van Erika, aan de hand, en waarom lagen er tussen de spullen van haar overleden moeder een nazi medaille en een bebloed rompertje? Het laat Erika niet los en ze gaat op onderzoek uit. Als lezer laat het je ook niet los, en ga je graag met Erika mee op onderzoek. Wat hebben de personages met elkaar gemeen, wat hebben ze uitgevreten in de oorlog dat nu geheim moet blijven? Je komt er pas achter als het boek bijna uit is. Tot op de laatste bladzijde blijft het spannend.

Fossum en Indriason kunnen wel inpakken, Lackberg staat met stip bovenaan!

Photobucket

5 reacties

Opgeslagen onder Boeken, wat lees ik

Nog een keer Hallejujah

Nog een versie van dit prachtige nummer, welke is favoriet bij jullie?

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Rompslomp

Nog een keer Hallejujah

Nog een versie van dit prachtige nummer, welke is favoriet bij jullie?

10 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2