Categorie archief: Persoonlijk

Bijkletsen

Langzaam komen jullie weer een beetje op de hoogte van ons wel en wee van de afgelopen maanden. Het was een heftige tijd en we zijn er nog van aan het bijkomen. Met mijn gezondheid gaat het ook niet al te best. Ik heb pas weer 2 weken in het ziekenhuis gelegen voor mijn darmen en een urineweg infectie, dus dat schiet allemaal niet op. Tjee wat was ik ziek zeg. Ik ben er nog niet helemaal van herstelt.

Toch heb ik mijn vrijwilligerswerk weer opgepakt, en ook het lezen komt langzaam weer op gang. Het zal dus niet lang meer duren eer er hier weer diverse recensies terug te vinden zijn. Maar eerst nog een mooie foto van Truffel die ik jullie niet wil onthouden 😉

Wat is het een plaatje he? We zijn druk bezig om hem te trainen. Buiten gaat het redelijk goed, zolang we in onze vertrouwde omgeving blijven, daarbuiten is hij nog wat bangig. Maat ach, dat komt ook wel goed. Het heeft een beetje tijd nodig, hij is pas 8 maanden. Ik heb er alle vertrouwen in dat het helemaal gaat goedkomen met onze Truffel.,

Liefs As en Truffel

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk

Mellis is niet meer…

…Mijn lieve Mellis is niet meer….

Na bijna 8 jaar trouwe dienst is mijn grote steun en toeverlaat, mijn hulphond Mellis op 19 september 2011 overleden aan de gevolgen van kanker.

Eind 2003 is Mellis bij ons komen wonen. Ik had de aanvraag gedaan bij Hulphond Nederland en Joop Mekke kwam op indicatie gesprek. Hij had Mellis in de auto zitten. Nadat ik tegen Joop gezegd had dat de hond best naar binnen mocht, is hij Mellis uit de auto gaan halen. Dit klikte meteen en was liefde op het eerste gezicht. Al vrij snel kwam Mellis bij ons wonen, en vanaf die tijd werd Mellis steeds meer mijn schaduw. Waar ik ging ging Mellis en andersom. Altijd was Mellis bij ons. Als we op vakantie gingen was Mellis er ook bij, en al snel werd ook hij een echte wereldreiziger.
Mellis was mijn steun en toeverlaat en zorgde er al snel voor dat ik veel dingen weer zelf kon doen. Wat een zaligheid was dat.

In september besloten Thom en ik om nog lekker even op vakantie te gaan. We hadden een aangepaste caravan gehuurd en we wilden eerst naar Oostenrijk en dan door naar Italië. De dag voordat we op vakantie gingen wilde Mellis niet eten. Nou Mellis die niet wil eten was nieuw en deed alarmbellen rinkelen. Maar we gingen ook op vakantie, voor het eerst met de caravan, en omdat Mellis heel erg gevoelig is voor mijn stemmingen weten we het aan mijn vakantiestress. Als we eenmaal in de auto zaten dan zou het wel over gaan. Maar dat hele weekend bleef het tobben, en Mellis wilde nauwelijks iets eten, en bleef maar overgeven. Op maandag morgen besloten we de Oostenrijkse dierenarts op te zoeken om Mellis een kuurtje te geven voor wat wij dachten dat een virusje zou zijn. Mellis bleek echter erg ziek en moest gelijk aan het infuus met voeding, pijnstillers en antibraak middelen. We schrokken enorm natuurlijk. Mellis is in alle jaren dat hij bij ons was nog nooit een dag ziek geweest.
De dierenarts besloot ook een uitgebreid bloedonderzoek te doen en foto’s te maken. Al snel bleek dat zijn milt was opgezet, en dat er een verdikking in de lever zat. Echter van de infusen twee keer per dag knapte Mellis aardig op en hij kreeg weer wat energie.
Op de camping waar we zaten ging het als een lopend vuurtje dat er een hulphond ziek was en iedereen kwam even langs om te vragen hoe het met Mellis was. Inmiddels hadden we ook een reisverbod gekregen en zodoende bleven we op de camping hangen.
Halverwege de week kwamen de bloeduitslagen binnen en er bleek dat Mellis kankercellen op zijn lever had zitten. Maar of het goed of kwaadaardig was wist ze niet. Ik wist vanaf dat moment dat Mellis ernstig ziek was. Thom bleef goede moed houden en bleef het van de positieve kant zien. Ik kon dat niet en ging uit van het ergste, dan kon het uiteindelijk alleen maar meevallen.
Toen Mellis weer stabiel was waren we inmiddels een week verder, en de dierenarts adviseerde ons in Nederland gelijk door te rijden naar het dierenziekenhuis in Utrecht.
Dat hebben we gedaan, en op dinsdag heeft Thom zich via de spoedeisende hulp naar binnen gekletst. We hadden foto’s en bloeduitslagen bij ons, en toen ze dat zagen werden we gelijk geholpen en Mellis werd opgenomen. Er werden foto’s gemaakt, een echo gedaan, en ook een gevaarlijke leverbiopt stond op de planning. Donderdag ochtend kregen we de meest verpletterende uitslag die we ooit hebben gekregen. Mellis bleek stadium 5 lympfoon kanker te hebben. Veel was er niet meer aan te doen, want het was al behoorlijk uitgezaaid. We kregen een uur de tijd om te beslissen of we Mellis wilden behandelen met chemo of niet. De arts kon namelijk maar een uurtje de IC vrijhouden. Chemo zou een zwaar traject worden, en kleine kinderen en mensen met een lage weerstand zouden niet bij hem mogen. Nou, dan hield het al snel op, want ik wilde natuurlijk wel bij mijn hond blijven.
Het weekend daarna ging Mellis hard achteruit. Hij wilde niet meer eten, en was erg misselijk. Ook had hij erg veel pijn. Het deed ontzettend veel pijn om mijn grote vriend zo te zien lijden. Vrienden en familie kwamen afscheid nemen van Mellis, want het stond wel vast dat het niet meer lang zou duren. Thom en ik konden niets anders dan huilen en waren intens verdrietig. Wat had mijn grote vriend een pijn. Dit verdiende hij echt niet. Hij is altijd zo goed geweest voor mij, dat we hem absoluut een te grote lijdensweg wilden besparen. Doordat Mellis inmiddels op een flinke pijnstiller zat kreeg hij veel dorst, waardoor hij ook ’s nachts veel moest plassen. Op zondagnacht, voor Thom ging werken liet hij hem nog even plassen. Huilend kwam hij weer binnen met de mededeling dat Mellis bijna niet meer op zijn benen kon staan en bijna omviel. Ook toen ik hem later op de nacht naar buiten liet was dit niet veranderd. Midden in de nacht hebben we besloten dat maandagavond Mellis zijn laatste adem zou uitblazen. Thom heeft ’s morgens de dierenarts gebeld met de vraag of hij ’s avonds wilde langskomen. Thom moest de hele dag werken, en de hele dag hebben we elkaar huilend aan de telefoon gehad. Die maandag was ook onze BultersMekke overleg dag en Joop en Erika zouden komen. Ik heb ze niet afgebeld omdat ik hun steun hard nodig zou hebben die dag.
Toen Joop en Eer binnenkwamen schrokken zich rot van Mellis, en zagen gelijk dat hij heel erg ziek was. We hebben wat tranen gehuild die dag. Het idee dat ik later op die dag mijn grootste vriend zou moeten laten inslapen deed me steeds harder huilen. Maar god, wat had mijn vriend een pijn. Ik heb Joop en Eer gevraagd er bij te blijven. Mellis was dol op hun, en ik had mijn vrienden nodig die avond. Natuurlijk bleven Joop en Eer, en ook Thom vond het fijn dat ze erbij bleven.
Rond half 7 kwam de dierenarts binnen, en ook hij schrok van Mellis. Als snel werd duidelijk dat inslapen het beste was voor onze grote vriend….

Nadat de dierenarts hem een slaapmiddel had gegeven duurde het nog even eer Mellis rustig werd. Hij ademde zwaar, en wat was het moeilijk hem zo te zien. We namen nog even onze tijd om afscheid te nemen, en toen ging het laatste spuitje bij Mellis naar binnen. Binnen een paar seconden was het voorbij. Er kwam rust op Mellis zijn gezicht, en er kwam rust in mij. Mellis was overleden. Gek genoeg werd ik heel rustig, het was goed zo, mijn vriend had geen pijn meer…
Huilend hebben we de hele avond bij Mellis gezeten. We hadden besloten om Mellis te laten cremeren, en dat zou de volgende dag gebeuren. We hadden nog de hele avond en nacht om afscheid te nemen. Ik was uitgeput van alle emoties van de afgelopen weken, maar slapen kon ik ook niet met een dode Mellis in de woonkamer. Toch hebben Thom en ik afzonderlijk van elkaar nog een poos bij Mellis gezeten. Hij zag er zo vredig uit, net alsof hij sliep.

De volgende middag zijn we naar Rotterdam gereden waar een dierencrematorium zit. Daar konden we nog rustig afscheid nemen, en toen moesten we echt gaan. Vreselijk was dat. Maar in mijn hoofd bleef ik zeggen dat dit het beste was voor Mellis. De volgende dag hebben we zijn as opgehaald en we hebben allebei een sierraad uitgekozen voor aan een ketting waar wat as in zit. Dit geeft ons allebei veel troost en steun.

Nu zijn we ruim een week verder en het gemis is heel erg groot. De dagen zijn erg leeg en het doel in mijn dag was weg. Werken ging echt niet, het verdriet was te groot. Joop en Eer gaven me alle tijd, en we hebben het secretariaat even gesloten.
Toch moesten we ook verder met ons leven, en een leven zonder hond was echt uit den boze. Thom ging op zoek naar een puppie, en al snel kwamen we via de Golden herplaatsing terecht bij mensen in Zuid Frankrijk die nog een laatste reutje over hadden.
Dit klikte zo met deze mensen, dat zij ook bij ons een goed gevoel hebben bij ons.
Zo is het gekomen dat er nu een pup in ons leven is. Het is een Golden Retriever pup en hij heet Truffel. Ik heb altijd gezegd dat een volgende hond Truffel gaat heten, en zo geschiedde.
Dit moppie is nu pas een dag bij ons, en het gaat erg goed. Samen met Joop en Erika gaan we Truffel weer opleiden als hulphond. We hebben er vreselijk veel zin in.
Het gemis van Mellis is groot, en is met de komst van Truffel niet minder geworden. Het zal tijd nodig hebben eer dit verdriet slijt, en die tijd moet er ook zijn.


Mellis, je zit in ons hart, en we zullen je nooit vergeten…..

1 reactie

Opgeslagen onder Persoonlijk

Vanalles en nog wat

Inmiddels zijn we al weer 2 weken thuis van vakantie. Het was geweldig. Normandie was indrukwekkend. Op 6 juni waren we bij de D-Day herdenkingen op Utah beach en dat was erg indrukwekkend. Er waren verschillende legers uit diverse landen, en toespraken van diverse hoogwaardigheids bekleders. Ook kwamen er bommenwerpers en straaljagers over gevlogen, erg bijzonder om mee te maken.

Uiteraard heb ik er weer voor in moeten leveren en heb ik wel even nodig gehad om bij te trekken, maar ook dat is weer gelukt.

Met het werk ben ik veranderd van werktijden, en werk ik 's middags in plaats van 's morgens. Dat doet me een goed, en zo kan ik op mijn gemakkie op startten.

Met Bulters + Mekke hebben we een gisteren een mijlpaal behaald, we hebben het ADeu keurmerk behaald, en dat is een groot goed. Dit betekent dat we met onze hulphondenschool aan de hoogst mogelijke kwaliteitseisen voldoen! Dit weekend is er een congres met alle 40 hulphondenscholen uit heel Europa. Best wel spannend. Er zijn verschillende workshops en lezingen en natuurlijk het nodige netwerken. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat zijn.

Verder houdt het lichamelijk niet erg over. Ik ben erg moe, en heb veel pijn, en ik kom er maar niet uit. Best lastig omdat ik soms het gevoel heb dat ik wel dagen kan slapen. Die vermoeidheid komt vanuit mijn tenen en das best lastig. Elke dag weer komt alles vanuit mijn tenen, maar ik boks het toch weer om aan de gang te gaan. Met het werk is het niet zo heel erg druk, en dat wisselt nog al. Met het recenseren is het echter erg druk, en ik lees me een ongeluk. Wat ben ik blij met deze klussen zeg. Ik schrijf graag en ik lees graag, dus een ideale combinatie. Ik lees voor verschillende uitgevers en websites, dus de boeken worden ook allemaal aangeleverd. Ik ben er blij mee. Voor mij betekent lezen de broodnodige ontspanning, en dat heb ik nodig. Dus ik ga er lekker mee door, en zal snel weer wat recensies plaatsen op dit weblog.

Liefs Astrid

5 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2

Sophie Hannah – De Andere Helft Leeft

PhotobucketOmschrijving:Waarom zou iemand een moord bekennen op iemand die niet dood is?Ruth Bussey weet wat het is om in de fout te gaan en gekwetst te worden. Ze heeft ooit iets gedaan waar ze spijt van heeft en haar straf heeft haar bijna de das omgedaan. Nu probeert Ruth haar leven weer op te bouwen. Ze heeft de liefde gevonden bij iemand die zij eigenlijk niet verdient: Aidan Seed. Aidan is ook getekend door zijn verleden, waarover hij niet wil praten. Totdat hij op een dag besluit Ruth in vertrouwen te nemen. Hij vertelt haar dat hij jaren geleden iemand heeft vermoord: een vrouw genaamd Mary Trelease. Ruth is in verwarring. Deze naam heeft ze eerder gehoord. Wanneer ze zich realiseert waarom die haar bekend voorkomt, slaan de angst en verwarring nog meer toe, want de Mary Trelease die Ruth kent is springlevend…Mijn recensie:Waarom zou iemand een moord bekennen als iemand nog springlevend is? Dat is het intrigerende onderwerp van de nieuwe thriller van Sophie Hannah. Wat ook meteen aanspreekt is de titel. De andere helft leeft roept gelijk de nodige vragen op. Ooit heeft Ruth iets gedaan wat haar de das heeft omgedaan. Ze heeft het echter achter zich kunnen laten en is doorgegaan met haar leven. Ze heeft de liefde van haar leven gevonden in Aidan Seed, lijstenmaker van beroep. Op de avond dat Aidan haar een huwelijksaanzoek doet, bekent hij ook een moord. Als Ruth echter de naam hoort van zijn zogenaamde slachtoffer, Mary Trelease, dan weet ze dat het niet waar kan zijn. De Mary Trelease die zij kent is springlevend. Deze gegevens maken dat het verhaal een raadselachtige wending krijgt. De titel van het boek roept de associatie met een tweelingzus op. Maar is dat de verklaring? Ruth doet er alles aan wat in haar vermogen ligt om Aidan te overtuigen dat Mary nog leeft. Ze heeft daarbij de hulp ingeroepen van Charlie Zailer, inspecteur bij de politie. Vaste lezers van Hannah kennen Charlie en Simon nog uit haar vorige thrillers. Maar waarom kwam Ruth juist bij Charlie terecht en waarom heeft Ruth een hele muur vol met knipsels over Charlie? In De andere helft leeft word je als lezer continu geconfronteerd met allerlei vraagstukken. Het verhaal heeft een mysterieuze achtergrond en is erg intrigerend. De karakters zijn soms moeilijk te doorgronden, maar komen gedurende het boek wel tot hun recht. Hier en daar zakt het verhaal soms een klein beetje in en dat is jammer. De andere helft leeft is geen literaire thriller, maar een echte psychologische thriller. De spanning is op de achtergrond altijd aanwezig, en laag voor laag wordt deze uitgepeld. Uiteindelijk komen alle verhaallijnen perfect bij elkaar. Toch valt het plot dan een beetje tegen.Al met al heeft Sophie Hannah weer voor een goed boek gezorgd dat je als liefhebber zeker niet mag missen! Photobucket(Geschreven voor VrouwenThrillers)

1 reactie

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2

Geen leuke berichten

Er is veel gebeurd de afgelopen dagen. Gisteren hebben we onze kat Schwarz in moeten laten slapen. Hij was erg ziek, en had het erg benauwd en het was een goede beslissing om hem in te laten slapen. Het was een moeilijke beslissing, maar voor de kat het beste. We zullen hem missen.

Verder gaat het met mij niet zo goed. Ik heb hartproblemen, en dat zorgt er op het moment voor dat ik aan huis gekluisterd ben. Ik werk wel gewoon, maar dingen buiten de deur kosten te veel energie. De energie die ik nog heb, steek ik graag in mijn werk voor Bulters + Mekke en in het lezen van recensie boeken. Daar kom ik goed mijn tijd mee door. 

In september willen we nog een weekje naar Spanje, dus ik zal er alles aan doen om dat te kunnen doen. Dus tot die tijd, doet Assie niets meer. Tenminste, buitenshuis dan.

Jullie zijn weer even bijgeklets, dus tot snel maar weer.

Liefs As

13 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2

Julie Corbin – Vertel me geen geheimen

PhotobucketFlaptekst:Grace woont al haar hele leven in een dorpje aan de oostkust van Schotland. Het is een kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent. Ze leidt er een beschermd bestaan en het is de perfecte plek voor haar en haar echtgenoot Paul om hun tweelingdochters groot te brengen. Hoewel ze kampt met de problemen van haar opgroeiende dochters en de almaar toenemende symptomen van alzheimer bij haar geliefde schoonvader, vindt Grace dat het leven goed is. Tot een telefoontje van haar beste vriendin van vroeger, die ze niet meer heeft gezien sinds haar tienerjaren, alles dreigt kapot te maken wat ze liefheeft. Grace ontdekt dat sommige geheimen niet voor altijd begraven kunnen blijven.Mijn recensie:Vertel me geen geheimen is het debuut van Julie Corbin, en wat voor debuut! Dit boek is in één woord geweldig!We maken kennis met Grace. Ze woont haar hele leven al in een dorpje aan de oostkust van Schotland. Het is een beschermde gemeenschap, en de perfecte plek om haar leven met haar tweelingdochters en man Paul te leven. Haar beste vrienden wonen er en ze werkt er. Natuurlijk zijn er problemen, maar dat zijn de problemen die elk gezin heeft met opgroeiende tieners. Grace heeft echter een geheim, en dat geheim dreigt onthuld te gaan worden. Mensen met geheimen kunnen geisoleerd raken, dat maakt Corbin erg duidelijk in Vertel me geen geheimen. Mensen raken verstrikt in hun leugens en verstrikt in zichzelf. Op een hopeloze manier wordt geprobeerd de geheimen te bewaren… In Vertel me geen geheimen blijf je geboeid tot de laatste pagina. Laagje voor laagje wordt je duidelijk wat de bedoeling is van Orla, de zogenaamde ex-beste vriendin van Grace. Is Grace opgewassen tegen de emotionele chantage? Hoe reageren de mensen die van haar houden op dit alles? Langzaam wordt het verhaal uitgepeld. De karakters worden goed neergezet en uitgewerkt. De dialogen zijn goed en vervelen geen moment. Op sommige punten zakt het verhaal echter een beetje in en hier en daar is het soms allemaal een beetje overdreven. Daarom geen vijf maar vier sterren! Corbin heeft een debuut geschreven dat fantastisch is en absoluut mee moet in de vakantie koffer. (geschreven voor VrouwenThrillers.nl)Photobucket

1 reactie

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2

Camilla Lackberg – Zeemeermin

PhotobucketOmschrijvingIn Fjällbacka is een man spoorloos verdwenen. Onderzoek van inspecteur Patrik Hedström en zijn collegas levert niets op. Vier maanden later wordt de man alsnog gevonden: vastgevroren in het ijs. Hij is vermoord. In dezelfde periode ontvangt een kennis van het slachtoffer, de schrijver Christian Thydell, anonieme dreigbrieven. Thydell is druk met de lancering van zijn roman Zeemeermin en heeft geen zin om de politie in te schakelen. Uitgerekend op de avond van de boekpresentatie krijgt hij weer een uiterst intimiderende brief. Erica Falck, bevriend met de jonge schrijver, maakt zich zorgen en laat een van de brieven aan Patrik zien. Hij realiseert zich dat Christian in groot gevaar is: de afzender koestert een enorme wrok jegens hem en toont zich een zeer labiel persoon die geweld niet schuwt. Dan wordt in het dorp het lichaam van een tweede vermoorde man gevonden. Geen toeval, zo blijkt al snel.Mijn recensie:De zesde Läckberg is een feit, wat een heerlijk boek! In Fjalbacka is een man spoorloos verdwenen. Onze vaste inspecteur Patrick Hedstrom en zijn team zijn radeloos. De man lijkt van de aardbodem verdwenen. In dezelfde periode ontvangt een collega auteur van Erika dreigbrieven. Het lijkt te gaan over de debuutroman Zeemeermin van Christian Thydell. Ondanks dat Erika, de vrouw van Patrick hoogzwanger is van een tweeling, kan ze het niet laten zich te bemoeien met de zaak. Zoals we inmiddels gewend zijn van Läckberg is ook dit boek weer een heerlijke thriller. Het is niet echt nagelbijtend spannend, maar wel erg goed geschreven. De dialogen zijn geweldig, de spanningsbogen erg goed, en het plot super. De vaste Läckberg-lezer kent de hoofdpersonen en daarom komen ze nog beter tot hun recht. Maar ook als het je eerste Läckberg is krijg je niet het gevoel dat je dingen mist. Maar toch zou ik er als de bliksem voor zorgen dat ik de andere boeken ook te lezen kreeg. Zelf ben ik niet een enorme fan van Scandinavische thrillers, maar de boeken van Läckberg zijn een uitzondering op deze regel. De nieuwe Läckberg moet je zeker mee nemen in de vakantiekoffer! Photobucket( geschreven voor

5 reacties

Opgeslagen onder Persoonlijk, Persoonlijk 2